Ó należy pisać:

• gdy wymienia się na o, np. mówić – mowa;
• gdy wymienia się na a, np. mówić – mawiać;
• gdy wymienia się na e, np. kościół – kościele;
• na początku niektórych wyrazów, np. ów, ósmy, ówczesny;
• w dopełniaczu liczby mnogiej rzeczowników rodzaju męskiego, np. komputerów, psów;
• w wyrazach zakończonych na -ów, -ówka i -ówna, np. gotów, złotówka, Czubówna.
  Wyjątki: zasuwka, skuwka, wsuwka.

U należy pisać:

• w rzeczownikach zakończonych na -un, -unek, -unka, np. pakunek, opiekunka;
• w zdrobnieniach i zgrubieniach zakończonych na -uś, -us i -uch, np. mężuś, zgrywus, pastuch;
• w przymiotnikach zakończonych na -utki i -uśki, np. milutki, maluśki;
• w formach czasu teraźniejszego czasowników z -uj-, np. gotuję, dziękujesz;
• na końcu wyrazów, np. prezentu, maku;
• w wielu wyrazach obcego pochodzenia, np. uniwersytet, komputer.

W przypadkach, których nie obejmują powyższe zasady, pisownię u i ó trzeba zapamiętać, np. żółw, tulipan.